Fandom

Elder Scrolls Wiki

Wojna o Czerwony Diament

12 436stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze0 Udostępnij

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Wojna o Czerwony Diament – wojna domowa trwająca w latach 3E 120-3E 127. Kintyra II po stracie ojca Antiochusa została koronowana na Cesarzową Tamriel. Jej wujek Cephorus Septim I i Magnus Septim uczestniczyli w jej koronacji, lecz jej ciotka Potema Septim, królowa Samotni została wygnana za obrazę Kintyry II. Potema uknuła intrygę dzięki, której chciała zyskać tron Cesarski dla siebie i swojego syna Uriela III. Doprowadziła ona do wojny domowej o tron cesarski nazwaną później Wojną o Czerwony Diament, siły Cesarstwa łatwo pokonały wojska Skyrim oraz Wysokiej Skały.

Najważniejsze walki Edytuj

  • Bitwa w Ichidag – (3E 127) Siły Cephorusa I pokonały wojska Uriela, który zginął w bitwie. Cephorus został koronowany na Cesarza.
  • Bitwa w Flaconstar – (3E 127) Równocześnie do bitwy w Ichidag wojska Potemy walczyły z siłami Magnusa, kiedy dowiedziała się że jej syn zmarł wpadła w szał - zaatakowała najsłabszą flankę Magnusa i zmusiła jego armię do odwrotu.
  • Oblężenie Samotni – (3E 137) Po miesięcznym oblężeniu zamku Potemy została pokonana.

Przyczyny Edytuj

Kiedy na tron cesarstwa po śmierci Pelagius Septim II wstąpił jego najstarszy syn Antiochus Septim Cesarstwo powoli zaczynało upadać. Odbyła się inwazja na Wyspy Summerset, którą jednak odparto. Fala rebelii i konfliktów wciąż się nasilała, a Cesarz nie mógł sobie z tym poradzić, jego autorytet przez to bardzo osłabł. W tym czasie jego siostra Potema Septim, władczyni Samotni, rozgoryczona i zaniepokojona, że jej brat jest cesarzem i nie umiejętnie włada Cesarstwem. Uważała, że tron cesarstwa należy się o wiele bardzie jej synowi Uriel Septim III, niż Antiochusowi. Potema i jej syn zaczynali zbierać poracie wielu wasalnych królestw, które nie były zadowolone z rządów obecnego Cesarza.

Potemie i Urielowi udało się zebrać wielkie siły, Uriela popierała cała prowincja Skyrim. Udało mu się także znaleźć kilku sojuszników w Wysokiej Skale jednak niewielu, miał również słabe poparcie w Cyrodiil oraz w pozostałych prowincjach, w których dominowali jego wujowie, udało mu się zdobyć kilku sojuszników w Morrowind przede wszystkim w Ebonheart, do swej dyspozycji miał także legiony w prowincjach.

Uriel i jego matka postanowili jednak poczekać na sposobną okazję do buntu, taka okazja wkrótce nadeszła.

W 3E 119 zmarł Cesarz Antiochus, a tron po nim miała odziedziczyć jego córka szesnastoletnia Kintyra Septim II. Bardzo szybko do Cesarskiego Miasta przybyła Potema i Uriel, a także dwaj wujowie Kintyry - Cephorus Septim I i Magnus Septim. W czasie przemowy przed Radą Cesarstwa. Potema zarzuciła, że Kintyra jest bękartem jej brata Antiochusa i nie ma żadnych praw do tronu, za to jednak jej syn Uriel jako, że jego pochodzenie było pewne miał wszelkie prawa do tronu. Wściekła Kintyra wygnała Potemę i jej syna z Cesarskiego Miasta, jednak Potema była pewna, że przekonała Radę Cesaarską swoim podstępem i nie minie dużo czas zanim jej syn zostanie Cesarzem. Jednak bardzo się rozczarowała, ponieważ Kintyra miała pewne prawa do tronu. Nie udało się przekonać rady, że jest bękartem i koronowano Kintyrę na ósmą Cesarzową Tamriel. Ponieważ wujowie Kintyry zrozumieli plan Potemy i bardzo lubili swoją siostrzenice w pełni ją popierali.

Kintyra do swojej dyspozycji miała lojalne legiony Cyrodiil, strategiczne rezerwy Cesarstwa. Poza tym lojalność przysięgły jej Ostrza. W walce mogła liczyć na pomoc swoich wujów, Cephorusa Septima I, który był królem Gilane, był bardzo popularny i lubiany w całym Hammerfell i miał za sobą lojalną armię Redgardów. Jego brat Magnus Septim również cieszył się znakomitą armią, był królem Lilmoth na Czarnych Mokradłach oraz Wayrest, w Wysokiej Skale, miał również dobre znajomości w Morrowind, dzięki temu Kintyra mogła liczyć na lojalność Twierdzy Smutku i jej królowej Barenziah.

Wściekła Potema nie mogła przeboleć, że Kintyra jest teraz Cesarzową i razem ze swoim synem postanowili przejąć tron siłą. Dowódcą został Uriel, który miał poprowadzić wszystkie ataki. Wojna miała się zacząć 3E 120, wtedy postanowiono przeprowadzić atak na Kintyrę.

Przebieg Działań Edytuj

Atak na Cyrodiil Edytuj

Wojna rozpoczęła się zgodnie z planami 3E 120 r, atakiem na cesarską prowincje Cyrodiil, atak był nie spodziewany i rozpoczęły go wojska Skyrim pod dowództwem Potemy i jej syna Uriela, co prawda armia Kintyry została mocno nad szarpnięta jednak nie na tyle aby można było ją z łatwościom pokonać. Uriel i Potema zaczęli drażnić się z Kintyrą najeżdżając Cyrodiil i szybko się wycofując co bezpiecznych baz w Skyrim gdzie tam legiony cesarstwa nie były w stanie im zagrozić, młoda szesnastoletnia cesarzowa szybko straciła cierpliwość i szukała tyko okazji do bitwy. Plan Potemy zakładał właśnie takie działania, aby wciągnąć Kintyrę w pułapkę. Potema, która już wtedy zgłębiła tajniki nekromancji zaczęła wskrzeszać martwych żołnierzy i wykorzystywać na polu bitwy.

Wojna w Wysokiej Skale i Uwięzienie Kintyry Edytuj

Niedługo książę Glenpoint, zaczął wysyłać prośby o pomoc do Cesarskiego Miasto ponieważ jak sam twierdził niedaleko jego ziem znajduje się ogromna armia Potemy, niecierpliwa cesarzowa postanowiła rozprawić się z ciotką osobiście, pozostawiła część swych sił w stolicy pod dowództwem swego narzeczonego i ruszyła do Wysokiej Skały. Po dotarciu na miejsce okazało się że armii Potemy nie ma ani śladu jednak książę poprosił cesarzową aby ta została jeszcze jakiś czas w Glenpoint na wszelki wypadek. Wkrótce cesarzowa została zdradzona i wzięta do niewoli przez księcia Glenpoint i Poteme, armia Kintry została wyrznięta w pień.

Potem po pojmaniu cesarzowej musiała przerzucać ją z lochu do lochu aby niemożliwe było jej zlokalizowanie, jednak większość ataków cesarzowa szły w kierunku Wysokiej Skały ponieważ właśnie tam uwięziono Kintyrę. Potem rozpoczęła również kampanie przeciwko swemu bratu Magnusowi Septimowi, który wspomagał Kintyrę i atakował Potemę ze swego królestwa Wayrest, Potema zaatakowała Wayresti i zdobyła je, jednak Magnus i jego żona i dzieci uciekły na Wyspy Balfiera do rodziny swej żony z Rodu Dirennich.

Wkrótce ze stolicy wymaszerował posiłki, dowodzone przez lorda Modellusa, który był narzeczonym cesarzowej, Modellus był przekonany (z fałszywego listu, który wysłała mu Potema), że armia Kintyry stoczyła bitwę i potrzebuje posiłków, armia Modellus została zwabiona w pułapkę i wybita w bitwie w Górach Smoczych.

Wojna w Morrwoind Edytuj

Kolejnym ciosem jaki spadł na Cesarstwo był atak na Morrowind, wpływowy Klan Ra'Athim władający Ebonheart. Od lat konkurował ze sprawującą rządy nad Morrowind Twierdzą Smutku i królową Barenziah, która zachowała lojalność względem cesarzowej Kintyry. Armia Ebonheart miała razem z wojskami Potemy zaatakować wojska wierne Cesarstwu i przejąć pełnie władzy w Morrwind. Głównym celem stały się forty legionów w Morrowind, armia Potemy w Morrwind ponosiła jednak duże straty, wojska Cesarskie i Twierdzy Smutku pod wodzą generała Symmachusa przyjaciela rodziny Septimów odnosiły sukcesy. W obronie Morrowind zginął narzeczony cesarzowej Kontin Arynx. Pomimo sukcesów północne Morrowind należało do Potemy, a południe pozostało w rękach rojalistów.

Zdobycie Cyrodiil i Koronacja Uriela Edytuj

Podczas gdy Cesarzowa znajdowała się w niewoli, władzę przejęła Rada Cesarstwa. Rada rozdzieliła wojsko tak, aby zabezpieczyć flanki w Morrowind i Wysokiej Skale, jednak pozostawiając sobie niewielkie siły do obrony cesarskiej prowincji. Potema i Uriel czekali tylko na taką okazję i w szybkim tempie podeszli pod stolicę, rozpoczęli jej oblężenie. Cesarskie Miasto broniło się tylko dwa tygodnie. Rada otworzyła bramy miasta i poddała się oddając tron Urielowi. Natychmiast po zdobyciu miasta, Uriel koronował się na Cesarza Tamriel, jako Uriel III Septim. Chociaż prawowita Cesarzowa wciąż żyła, a on był daleko za linią dziedziczenia tronu i nie był Septimem.

Wojna z wujami Edytuj

Uriel pomimo iż zdobył Cesarskie Miasto i koronował się na cesarza, wciąż zakończenie wojny było bardzo dalekie, wuj Uriela, Cephorus Septim trzymał duże siły Hammerfell i był bardzo przeciwny rządom Uriela, Magnus Septim jego drugi wuj wciąż trzymał w ręku popierające go Czarne Mokradła, przeciwni jego władaniu byli królowa Barenziah i południowej Morrowind i Ród Dirennich, Uriel cieszył się poparciem w Skyrim i północnym Morrowind oraz klanu Ra'Athim, krwawe walki w Wysokiej Skale były bardzo wyrównane a cała skała podzielona na obozy. Uriel kontynuował walkę, aby pozbawić swych wujów atutów, rozkazał zamordować wciąż więzioną przez niego Kintyrę. 3E 123, 29 dnia Pierwszych Mrozów, Cesarzowa Tamriel, Kintyra Septim II zostaje ścięta na zamku Glenpoint, ten dzień zaczął być znany jako dzień złamanego diamentu. Śmierć Kintyry zakończyła czystość krwi Septimów i doprowadziła ich do stopowego upadku.

Pomimo śmierci cesarzowej, o której nikt nie wiedział, jej wuj kontynuował wojnę, postanowił odbić Wysoką Skałę. W wyniku krwawych walk do 125 roku 3E udało mu się opanować region całej prowincji. Tymczasem jego brat Magnus otworzył drugi front z Morrowind, razem z siłami z Czarnych Mokradeł wsparł siły północnego Morrowind. Wojska Argonian spisały się wyśmienicie odnosząc kilka zwycięstwu i przesuwając front bardziej na północ. Jednak z nastaniem zimy armia Magnusa musiała wycofać się do swych baz, w końcu siłom Magnusa udało się wyprzeć siły Potemy z Morrowind i Magnus wkroczył do Skyrim.

Decydujące stracie, Bitwa pod Ichidag Edytuj

W 127 roku 3E, Potema i Uriel zdecydowali się na kontratak. Cesarz Uriel dowodził siłami, które miały zaatakować Hammerfell i zniszczyć armię Cephorusa. Jego matka na froncie w Skyrim, miała uporać się z siłami Magnusa oraz zdobyć strategiczny zamek Kogmenthist w prowincji Biel. W tych ruinach na schroniła się armia Aragonian. W tym czasie legiony Uriela starły się z armią Redgardów w bitwie pod Ichidag w Hammerfell. Choć początkowo bitwę wygrywał Uriel to jednak przegrał, jego armia została rozbita, a on sam dostał się do niewoli. Z rozkazu Cephorusa został przewieziony do Gilane i osądzony. Tam jego wóz został otoczony przez wściekły tłum i podpalony, a sam Uriel zginął.

Kiedy Potema rozpoczęła bitwę o Kogmenthist z siłami Magnusa, otrzymała wieści o śmierci syna i jego porażce, choć jej wojska pokonały armie Magnusa i zdobyły Kogmenthist, było to wszystko bez znaczenie. Śmierć Uriela doprowadziła do absolutniej porażki i de facto, końca Wojny o Czerwony Diament. Zginął pretendent i nie pozostawił dziedziców, Cephorus przejął od swego siostrzeńca Amulet Królów i koronował się na cesarza jako Cephorus Septim I. Już po zwycięstwie pod Ichidag armia Uriela był pokonana, a droga do Cyrodiil otwarta. Po śmierci Uriela jasne było, że reszta ugnie kolana i złoży broń, jednak każdy zdawał sobie sprawę, że Potema nigdy się nie podda.

Upadek Potemy Edytuj

Choć oficjalnie Wojna o Czerwony Diament zakończyła się w 127 roku 3E po bitwie pod Ichidag, to jednak Potema nie uznała nowego Cesarza i dalej kontynuowała wojnę. Cephorus i Magnus zaczęli atakować jej prowincje w Skyrim, ostatnią alternatywą Potemy zostawała armia umarłych. Zaczęła wskrzeszać poległych żołnierzy pod obu stronach i przyzywać daedry, wampiry i inne stworzenia do walki z siłami Cesarstwa. Zdołała odwlec to co nieuniknione całe 10 lat, jednak w tym czasie utraciła wszystkich żywych na rzecz umarłych, wszyscy którzy ją jeszcze popierali opuścili ją, w końcu w 137 roku 3E po 10 latach wojny, Potemie pozostała już tyko jej siedziba Samotnia. Legiony Cesarskie przystąpiły do oblężenia. Armią dowodził Magnus i jego młody syn Pelagius Septim, po miesiącu oblężenia udało się zdobyć twierdzę. Potema zmarła w czasie oblężenia, jej śmierć ostatecznie zakończyła Wojnę o Czerwony Diament.

Skutki i konsekwencje Edytuj

Straty w wyniku Wojny o Czerwony Diament są ogromne, wojna trwała 17 lat. Odbywała się na terenie prowincji Cyrodiil, Skyrim, Morrowind, Wysoka Skała i Hammerfell. Przez te 17 lat, Cesarstwo poniosło wielkie straty, wielu zginęło, nie tylko na polu bitwy, ale także zwykłych ludzi, z zimna, chorób, głodu. Prowincje były spustoszone, wiele miast pozostało w ruinie.

Dla rodziny cesarskiej był to wielki cios, zginęło wielu Septimów, dwóch cesarzy Kintyra Septim II i Uriel Septim III, zginęła Potema Septim oraz jej dzieci. Bezpotomna śmierć Cephorusa doprowadziła do utraty tronu w Gilane i Lilmoth. Magnus zrezygnował z nich kiedy objął tron po bracie. Samotnia przeszła w ręce roku Jolethe Septim-Direnni i rodu Direnni, przynajmniej na jakiś czas. Po za tym wojna zakończyła czystość krwi Septimów, bezpośrednia potomkini Septimów - Kintyra zginęła.

Wojna zakończyła proces jednoczenia prowincji i otworzyła drogę do kolejnych wojen domowych, oraz rebelii. Następstwem tego było również zmniejszenie liczby legionów.

Źródła Edytuj

Więcej w Fandom

Losowa wiki