Fandom

Elder Scrolls Wiki

Trzecie Cesarstwo

12 433strony na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze12 Udostępnij

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Cesarstwo jest Prawem! Prawo jest Święte!

Trzecie Cesarstwo – potężne państwo władające przez dużą część historii całym kontynentem Tamriel lub jego większością. Stolica Cesarstwa znajduje się w Cesarskim Mieście.

Historia Edytuj

Założone zostało przez Tibera Septima co dało początek - Trzeciej Erze, Cesarskiej dynastii Septimów, oraz nowej walucie Cesarstwa - Septim.

Hjalti Wczesna-Broda przybył z Atmory do Tamriel, gdzie szybko został generałem króla Falkret Cuhlecaina, który walczył o zostanie cesarzem. W nocy Hjalti, został nawiedzony przez ducha Wulfhartha, który przekazał mu słowa mocy i przepowiedział podbicie elfów i założenie Cesarstwa. Następnego dnia, Hjalti mimo iż każdy był pewny porażki, poprowadził swych ludzi do zwycięstwa bez żadnych strat. Po odniesieniu zwycięstwa Nordowie nazywają Hjaltiego Talosem, czyli Burzową Koroną.

Cuhlecain wraz ze swym nowym niezwyciężonym generałem jednoczy Zachodnie Cyrodiil w niecały rok. Nikt nie może stawić czoła burzom Hjaltiego. Maszerują na Wschód, magowie bitewni poddają się przed ich armiami, a oni zajmują Cytadelę. Zanim może dojść do koronacji Cuhlecaina, Hjalti potajemnie morduje go i jego zwolenników w oddziałach zbrojnych. Zabójstwami tymi obwinia się nieprzyjaciół Cuhlecaina, którymi, z powodów politycznych, nadal jest Zachodni Kraniec. Zurin Arctus, Wielki Mag Bitewny, koronuje wtedy Hjaltiego na Tibera Septima, nowego Cesarza Całego Cyrodiil. Po tym, Tiber rozszerza swoją władzę za pomocą polityki na Wysoką Skałę i stabilizuję ją w Skyrim. Po żmudnej kampanii podbite zostaje Hammerfell.

Mimo rad Arctusa, Tiber atakuje Morrowind (Spore zapotrzebowanie na ebon go przekonało), gdzie zawiera pakt z Vivekiem. Tiber otrzymuje Numidium i używa go, aby podbić Alinor (Wyspy Summerset) a Morrowind zostaje prowincją cesarską, ze sporymi przywilejami i wolnością wyznaniową. Dozwolone zostaje także niewolnictwo. Podbicie Alinoru i całego Tamriel jest rokiem 2E896 - w następnym Tiber Septim ogłosił początek nowej ery, a rok 2E896 jest od tej pory znany jako Rok Zerowy trzeciej ery. Rządy Tibera trwały trzydzieści osiem długich i wspaniałych lat (Był najdłużej żyjącym człowiekiem na świecie). Były to rządy pobożności i prawa, podczas których jedną miarą oceniano poczynania tak pana jak i sługi.

Po śmierci Cesarza padało przez dwa tygodnie bez przerwy, jakby sam kontynent płakał po stracie ukochanego władcy.Następcą Tibera został jego wnuk, Pelagius. Jego rządy, mimo że mądre i silne, nie zapewniły Tamriel kontynuacji Złotej Epoki, gdyż trwały niecałe trzy lata. Nieznany wróg dynastii panującej wynajął przeciwko niej bandę zbirów określającą się mianem Mrocznego Bractwa i jeden z jego członków bestialsko zamordował Cesarza Pelagiusa I podczas modlitwy w Świątyni Jedynego w Cesarskim Mieście. Pelagius I władał niespełna trzy lata. Pelagius nie zostawił potomka i jego diadem przeszedł na kuzynkę, córkę brata Tibera Septima, Agnoritha.

Na tron wstąpiła Kintyra, dawna królowa Silvenar, a jej rządy wiązały się z dobrobytem i doskonałymi zbiorami, a także państwowym mecenatem nad sztuką, muzyką i tańcem. Po śmierci Kintyry I na tron wstąpił jej syn, a zarazem pierwszy Cesarz Tamriel imieniem Uriel. Uriel I okazał się być wielkim prawodawcą a także patronem wielu gildii i organizacji niezależnych - pod jego stanowczymi, ale i wyrozumiałymi rządami znacznie wzrosło znaczenie Gildii Wojowników i Magów. Niestety, jego syn i następca, Uriel II, odziedziczył po ojcu głównie delikatne usposobienie. Jego osiemnastoletnie rządy nie przysłużyły się kontynentowi - trudno było wyegzekwować sprawiedliwość, a na dodatek Cesarstwo nawiedziły w tym okresie liczne plagi, choroby i powstania.

Pelagius II, który wstąpił na tron w roku 3E82, odziedziczył po ojcu nie tylko tron, ale i skutki jego braku talentów do zarządzania i finansów - solidne długi. Powziął jednak sprytny plan wykaraskania się z kłopotów finansowych - rozwiązał swoją Radę i zezwolił na ponowne objęcie stanowisk tylko tym, którzy byli za to gotowi słono zapłacić. Podobnie działali w tym czasie jego wasale, królowie krain Tamriel (z pewnością z jego inspiracji), dzięki czemu pod koniec siedemnastoletnich rządów Pelagiusa II cesarska kasa znowu wypełniła się żywą gotówką. Wrogowie Cesarza zarzucają mu jednak, że nigdy nie zagrzał u jego boku miejsca żaden, choćby najmądrzejszy nawet doradca, który nie miał wystarczającej fortuny - te zarzuty częściowo potwierdzają się w problemach, jakie napotkał podczas swoich rządów następca Pelagiusa, Antiochus. Antiochus był nietypowym członkiem rodu Septimów - w przeciwieństwie do swoich poważnych i statecznych przodków uwielbiał zbytki i zabawę, miał ogromną liczbę żon (i jeszcze większą kochanek), a przepych jego strojów i poczucie humoru stały się na pewien czas wręcz legendarne. Na pewien czas, gdyż wkrótce mieszkańcy Tamriel napotkali poważniejsze problemy - rządy Antiochusa wiązały się z takim nasileniem wojen domowych, jakich nie znało nawet Cesarstwo jego dziadka, Uriela II. W dwunastym roku tego panowania (czyli w roku 3E110) wybuchła Wojna o Wyspę, na skutek której niemalże doszło do oderwania Wyspy Summerset od Tamriel - połączone siły Cesarstwa i sojuszu władców wyspy pokonały wojska pyandoneańskiego króla Orghuna jedynie dzięki niesamowitemu sztormowi, podobno efektowi magicznych starań Zakonu Psijic z Wyspy Artaeum.

Historia Kintyry II, córki Antiochusa, nie zakończyła się już jednak pomyślnie. Jeden z jej kuzynów, Uriel, syn władczyni Samotni Potemy, zarzucił Kintyrze, że jest dzieckiem z nieprawego łoża (odnosząc się do panującej na dworze jej ojca rozwiązłości). Oskarżenia te nie powstrzymały koronacji, jednak Urielowi udało się pozyskać potężnych sojuszników - niezadowolonych z centralistycznych rządów królów Wysokiej Skały, Skyrim i Morrowind. Dzięki nim oraz pomocy matki udało mu się zaatakować Cesarstwo Septimów z trzech różnych stron. Pierwszy atak nastąpił w oddzielającym Wysoką Skałę od Hammerfell regionie Zatoki Iliac. Drużyna Kintyry została dosłownie zmasakrowana, a ona sama wzięta do niewoli, w której po dwóch latach przenoszenia z lochu do lochu zamordowano ją w tajemniczych okolicznościach. Drugi atak to kampania przeciwko fortom Cesarstwa na wyspach przy brzegu Morrowind - w ich obronie poległ między innymi małżonek Kintyry, Kontin Arynx. Trzecim i ostatnim atakiem było oblężenie stolicy Cesarstwa. Rada Starszych rozdzieliła armię tak, aby móc zaatakować jednocześnie Morrowind i Wysoką Skałę, nie pozostawiając sobie dość sił do obrony przed atakiem Uriela i poddając miasto po zaledwie dwóch tygodniach obrony. Natychmiast po wkroczeniu do miasta najeźdźca zasiadł na tronie jako Uriel III, Cesarz Tamriel. Był rok 3E121 - początek Wojny o Czerwony Diament. Zdradziecki mord Kintyry II w niewoli wielu badaczy uznaje za koniec 'czystej krwi' Septimów - a wszyscy są zgodni co do tego, że wydarzenie to było ogromnie ważne.

Morderca Kintyry zasiadł na tronie, przyjmując tytuł Uriela Septima III - uwydatniając nazwisko, do którego tak naprawdę nie miał prawa, gdyż jego ojcem był niejaki Mantiarco. Z czasem Uriel III utracił bezprawnie zagarnięty tron, a jego zbrodnie zostały ujawnione, jednak od jego rządów datuje się tradycja przyjmowania przez wszystkich kolejnych władców nazwiska Septim jako symbolu prawowitości ich władzy.

Wojna o Czerwony Diament (taki właśnie symbol widnieje na herbie rodu Septimów) toczyła się przez sześć lat pomiędzy żyjącymi dziećmi Pelagiusa II - Potemą, Cephorusem i Magnusem, wspomaganymi przez ich własne potomstwo. Potema oczywiście popierała pretensje do tronu swojego syna, Uriela III, zapewniając mu tym samym silną bazę w Skyrim i północnym Morrowind (należy jednak zwrócić uwagę, że ta frakcja straciła dzięki wysiłkom pozostałych pretendentów kontrolę nad Wysoką Skałą) (Barenziah pozostała wierna Cephorusowi i Magnusowi). Pozostałe prowincje (czyli Hammerfell, Wyspa Summerset, Puszcza Valen, Elsweyr i Czarne Mokradła) przechodziły z jednego obozu do drugiego, najczęściej jednak wspierając Cephorusa i Magnusa.

W roku 3E127 Uriel III poniósł sromotną klęskę pod Ichidag w Hammerfell i trafił do niewoli swojego wuja, Cephorusa. Podczas transportu na proces do Cesarskiego Miasta wóz, którym przewożono uzurpatora został otoczony przez żądną pomsty tłuszczę i spalony wraz z pasażerem. Cephorus kontynuował jednak podróż i za zgodą wszystkich zainteresowanych stron koronował się na Cesarza Tamriel.

Rządy nowego władcy nie przyniosły jego państwu pokoju - aż dziesięć lat zajęło temu niezwykle inteligentnemu i spokojnemu mężowi (który na szczęście dla Tamriel okazał się również wielkim wojownikiem) pokonanie swojej siostry, Potemy. Tak zwana Wilcza Królowa Samotni zginęła podczas oblężenia swojej stolicy w roku 137, ale Cephorus przeżył ją jedynie o trzy lata. Ciągłe wojny nie pozwoliły mu postarać się o dziedzica, więc następcą tronu został jego brat, czwarte dziecko Pelagiusa II.

W chwili koronacji Magnus był już w podeszłym wieku, a dużą część pozostałych mu lat strawił na rozprawianie się ze zdrajcami z czasów Wojny o Czerwony Diament. Legendy głoszą, że jego syn, Pelagius III, zdobył tron w wyniku ojcobójstwa, wydaje się to jednak mało prawdopodobne - chociażby z powodu jego nader rzadkich wizyt w stolicy Cesarstwa.

Pelagius III zwany był również Szalonym - wkrótce po jego koronacji w 145 roku trzeciej ery zaczęto dostrzegać jego dziwne zachowanie. Często zawstydzał dygnitarzy i obrażał swoich wasali, a pewnego razu postanowił zakończyć cesarski bal próbą (nieudaną) powieszenia się. Jego żona, cierpiąca z powodu wybryków Cesarza, została w pewien sposób nagrodzona regenturą gdy on sam został skierowany na kolejne kuracje lecznicze i psychiatryczne. Zmarł w roku 3E153 w wieku zaledwie trzydziestu czterech lat.

Regentka Tamriel została po śmierci Cesarza jego następczynią, przybierając imię Katariah Septim I. Część badaczy nie upatrujących końca 'czystej krwi' dynastii Septimów w śmierci Kintyry II utożsamia go właśnie z objęciem tronu przez tę mroczną elfkę, jednak jej obrońcy wskazują, że pomimo braku jej związków krwi z Tiberem, jej syn był także dzieckiem Pelagiusa III, a tym samym linia krwi Septimów nie została przerwana. Wbrew częstym nieprawdziwym opiniom i interpretacjom o podłożu rasistowskim, czterdziestosześcioletnie rządy Katariah były jednymi z najlepszych w całej historii Tamriel. Cesarzowa nie przepadała za swoją stolicą, podróżowała więc po całym imperium na skalę nieznaną od czasów Tibera, co pozwoliło jej na naprawienie wielu szkód wyrządzonych przez wojny i zdrady poprzednich władców. Lud Tamriel gorąco pokochał swoją władczynię - czego nie można niestety powiedzieć o arystokracji Tamriel. Śmierć Katariah była zaskoczeniem dla niemal wszystkich - nastąpiła w jakiejś zupełnie przypadkowej potyczce na Czarnych Mokradłach i do dziś stanowi przedmiot niezliczonych opracowań z gatunku spiskowej teorii dziejów i fikcji politycznych... Prawdziwą rewelacją było jednak odkrycie przez mędrca Montaliusa odsuniętej od władzy linii rodu Septimów i jej udziału w całej sprawie.

Tron po matce objął Cassynder, pół-elf starzejący się niczym Breton, w chwili objęcia tronu osobnik nieco już podstarzały i chorowity (wcześniej przekazał władzę nad swoim królestwem Wayrest przyrodniemu bratu Urielowi, właśnie z powodu złego stanu zdrowia). Nie chciał tej władzy, ale był ostatnim żyjącym potomkiem krwi Septimów. Jego rządy nie potrwały długo i po dwóch latach dołączył do przodków. Nikogo to nie zaskoczyło.

Kolejnym władcą został Uriel Lariat, przyrodni brat Cassyndra, syn Katariah I i jej drugiego małżonka, Gallivere'a Lariata. Według prawa był Septimem - Cassynder przyjął go w poczet rodu po przekazaniu mu władzy nad Wayrest, jednak dla Rady i ludu Tamriel był tylko bękartem elfiej władczyni. Czterdziestotrzyletnie rządy Uriela IV oznaczały powrót do niepokojów, jakie udało się zażegnać jego matce, gdyż nie posiadał on ani jej dynamizmu, ani uroku.

Uriel IV nie pochodził z rodu Septimów - jego matką była dunmerka Katariah I, która objęła tron po śmierci męża - Pelagiusa III Septima, ojcem zaś - jej drugi małżonek, bretoński arystokrata imieniem Gallivere Lariat. Syn Katariah z pierwszego małżeństwa, Cassynder I, rządził najpierw królestwem Wayrest, jednak z powodu złego stanu zdrowia scedował swe obowiązki na przyrodniego brata, a siedem lat później (po objęciu cesarskiego tronu) usynowił go (sam nie miał potomstwa). Po kolejnych trzech latach Uriel ponownie odziedziczył władzę po bracie - tym razem w całym Tamriel.

Rządy Uriela IV były długie, ale niełatwe. Mimo tego, że został przyjęty w poczet rodu Septimów zgodnie ze wszelkimi przepisami prawa, członkowie jego Rady nie dali się przekonać i nie uznawali go za potomka krwi Septimów - i to mimo wysokiej pozycji rodu Lariat oraz jego historycznych koligacji z rodziną panującą. Rada wywalczyła sobie wysoką pozycją w czasie rządów najpierw Katariah I a następnie jej syna i teraz nie w smak było jej podporządkowywanie się silnemu 'obcemu' władcy. Uriel IV nigdy nie zdołał zyskać sobie poparcia Rady - ich spory były częste i górą byli prawie zawsze cesarscy doradcy - już od czasów Pelagiusa II rekrutowali się oni spośród najbogatszych rodów Cesarstwa i ich władza była ogromna.

Ostatnie zwycięstwo Rady nad Cesarzem miało miejsce już po jego śmierci, kiedy to na tajnym głosowaniu odebrano synowi Uriela IV, Andorakowi, prawo do dziedziczenia tronu i przekazano cesarski diadem Cephorusowi II, osobie o rzekomo bliższych związkach z rodziną Septimów. Miało to miejsce w roku 3E247 i doprowadziło do dziewięcioletnich bojów pomiędzy zwolennikami obu pretendentów, którym kres położył dopiero akt Rady nazwany przez radykalnego mędrca Eraintine'a „ostatecznym potwierdzeniem zatracenia w Cesarstwie ducha wielkiego Tibera" - nadanie Andorakowi we władanie królestwa Shornhelm w Wysokiej Skale. Jego potomkowie rządzą tam po dziś dzień.

Cephorus II miał jednak także znacznie poważniejszych wrogów niż Andoraka. Używając słów Eraintine'a, „z mroków nocy powstał mąż jak ona czarny, mroczny i złowrogi" - osobnik każący się nazywać Camorańskim Uzurpatorem, który poprowadził armię daedr i ożywionych wojowników przeciwko wszystkiemu i wszystkim. Sianie spustoszenia rozpoczął od Puszczy Valen, podbijając kolejne królestwa - mało kto był się w stanie oprzeć jego atakom, a wraz z mijaniem kolejnych krwawych miesięcy roku 3E249 zmniejszały się szeregi tych, którzy byli gotowi choćby spróbować. Cephorus II nie umiał sobie poradzić z sytuacją, zaciągając kolejne kompanie najemników i wysyłając je na wroga tylko po to, aby zostały przez niego przekupione lub wyrżnięte w pień i wskrzeszone. Wielkie zwycięstwo lokalnej armii Puszczy Valen, zwiększyło ogólną wrogość wobec niewydolnego imperium.

Syn i następca Cephorusa II, Uriel V, ze wszystkich sił starał się zmienić tę opinię o swoim państwie, odwracając uwagę jego mieszkańców od waśni wewnętrznych poprzez liczne kampanie, rozpoczęte w zasadzie w momencie objęcia tronu w roku 3E268. W roku 271 udało mu się podbić Roscreę, w 276 - Cathnoquey, w 279 - Ynesleę i w 284 - Esroniet. W roku 3E288 wprowadził w życie swoje najambitniejsze przedsięwzięcie - inwazję na sąsiedni kontynent, Akavir. Inwazja nie powiodła się - po dwóch latach walk Uriel V poległ na polu bitwy pod Ionith. Mimo to jest on wymieniany wraz z wielkim Tiberem Septimem jako największy wojownik wśród Cesarzy Tamriel.

W chwili śmierci Uriela V w dalekim i wrogim Akavirze jego syn miał zaledwie pięć lat. Oprócz niego jedynym potomstwem zmarłego Cesarza były bliźniaczki Morihatha i Eloisa, narodzone z morganatycznego związku skonsumowanego tuż przed wyruszeniem na zamorską wyprawę wojenną. W roku 290 trzeciej ery nastąpiła ceremonia koronacji Uriela VI, jednak ograniczoną regencję aż do osiągnięcia przez niego pełnoletniości miała sprawować matka, Thonica. Faktyczna władza spoczywała nadal w rękach Rady - tak zresztą, jak to miało miejsce już od czasów Katariah I.

Rada i regentka tak bardzo chwalili sobie swoje rządy (a zwłaszcza możliwości prawodawcze i związane z nimi nieczyste często dochody), że Uriel VI pełnię władzy uzyskał dopiero w roku 307, w wieku lat dwudziestu dwóch. Nowy władca zasiadł na tronie nie mając w zasadzie żadnej realnej władzy - oprócz prawa cesarskiego weta.

Było to jednak prawo, z którego korzystał regularnie i z uporem, doprowadzając w roku 313 do ponownego faktycznego objęcia przez siebie pełni władzy nad państwem. Z pomocą dawno niewykorzystywanych siatek szpiegowskich oraz oddziałów gwardyjskich zmuszał członków Rady (siłą lub podstępem) do podporządkowania się jego rozkazom, mając najwierniejszą sojuszniczkę w przyrodniej siostrze Morihacie - zwłaszcza po jej małżeństwie z baronem Ulfe Gersenem z Zimowej Twierdzy, które przywiodło ją do wielkiej fortuny i znaczenia. Mędrzec Ugaridge rzekł niegdyś, że „Uriel V podbił wprawdzie Esroniet, ale jego syn dokonał jeszcze większego wyczynu - pokonał Radę Starszych".

Uriel VI spadł z konia na polowaniu i nie zdołali go reanimować najznamienitsi znachorzy Tamriel. Rządy przejęła jego ukochana siostra - Morihatha, dwudziestopięciolatka opisywana przez ówczesnych dyplomatów jako „najpiękniejsza istota w całym Tamriel". Z pewnością nie można jej odmówić doskonałego wykształcenia, żywotności, atletycznej sylwetki i obycia w polityce - sprowadziła do stolicy Cesarstwa Profesora Skyrim i stworzyła dopiero drugiego maga bitewnego w historii Tamriel po sławnym towarzyszu Tibera Septima - Zurinie Arctusie.

Morihatha dokończyła dzieło swojego brata, czyniąc z Cyrodiilu doskonale funkcjonujący mechanizm w pełni podporządkowany Cesarzowej (a później także Cesarzom). Poza Cesarską Prowincją jednak państwo pogrążało się w chaosie - od czasów Cephorusa II nikt nie starał się powstrzymywać otwartych powstań i rewolucji. Zaczęła to robić dopiero Morihatha, dokładnie planując swoje uderzenia i z wolna pokonując buntowniczych wasali, uważając, aby zawsze mieć dość sił na każdym odcinku frontu.

Kampanie Cesarzowej były jednym wielkim pasmem oszałamiających wprost sukcesów, jednak ich wolne tempo często doprowadzało członków Rady do rozpaczy; mówi się, że to właśnie było powodem, dla którego Argonianin imieniem Thoricles Romus miał jakoby wynająć skrytobójców, którzy zabili Morihathę w roku 3E339 - w rewanżu za odmowę wysłania wojsk do jego ukochanych Czarnych Mokradeł... Romus szybko trafił przed sąd, a następnie do kata - mimo, że do samego końca twierdził, że jest niewinny.

Żadne z dzieci Cesarzowej nie dożyło jej śmierci, cztery lata wcześniej zmarła też jej siostra, Eloisa. W tej sytuacji następcą tronu został dwudziestopięcioletni syn tej drugiej, Pelagius IV. Kontynuował on politykę ciotki, powoli przywracając władzę Cesarstwa nad kolejnymi królestwami, baroniami i księstwami Tamriel. Mimo stosowania metod poprzedniczki, jego sukcesy były zdecydowanie mniejsze - po długich latach wolności nawet najlżejsza władza zwierzchnia okazywała się dla mieszkańców poszczególnych prowincji nie do zniesienia - jednak dość duże, aby pod koniec jego czterdziestodziewięcioletnich rządów Tamriel było bliższe jedności niż kiedykolwiek od czasów Uriela I.

Uriel Septim VII, syn Pelagiusa IV, cieszył się ostrożnością Morihathy, zdolnościami politycznymi Uriela VI i talentami militarnymi Uriela V. Przez dwadzieścia jeden lat zaprowadzał w Tamriel rządy sprawiedliwości, dopóki w roku 3E389 Jagar Tharn, jego mag bitewny, go nie zdradził.

Tharn stworzył pułapkę międzywymiarową, w której uwięził Cesarza, a następnie z pomocą iluzji podszył się pod niego i przez dziesięć lat korzystał z cesarskich przywilejów nie kontynuując jednocześnie polityki rekonkwisty. Do dziś nie są znane pobudki, jakimi się kierował przez tę dekadę Tharn, ani też jego ewentualne sukcesy. W roku 3E399 nieznany bliżej bohater, o nazwisku Tallin, pokonał maga w lochach pod Pałacem Cesarskim i uwolnił Uriela VII z niewoli (Wydarzenia zawarte w grze: The Elder Scrolls: Arena).

Od chwili odzyskania wolności Uriel Septim VII dokładał wszelkich starań, aby dokończyć wojny, które miały ponownie zjednoczyć Tamriel. Wysłał do Daggerfall swego agenta, by ten zajął się sprawą króla Lysandusa (The Elder Scrolls II: Daggerfall), a parę lat później nieznanego nikogo dokładnie więźnia do Morrowind (The Elder Scrolls III: Morrowind). Rok później nieznajomy wiezień został ogłoszony Hortatorem, Serce Lorkhana straciło swą cielesną powłokę, a Almsivi zaginęło.

Uriel Septim VII ostał zamordowany w 3E 433, w chwili śmierci przekazał amulet więźniowi i nakazał mu odnalezienie Jauffre. Rozpoczął się wtedy Kryzys Otchłani. Bohater odnalazł w Kvatch Martina Septima, odnalazł ponownie skradziony Amulet Królów i walczył z otwierającymi się wrotami otchłani. Został także ogłoszony Zbawcą Brumy. W chwili koronacji, Cesarskie Miasto zostało zaatakowane przez deadry, a sam Mehrunes Dagon zjawił się w Mundusie, niszcząc barierą pomiędzy Tamriel a Otchłanią. Martin Septim rozbił Amulet Królów w Kaplicy Jedynego, przyjął postać awatara Akatoscha i wygnał na zawsze Mehrunesa Dagona z Tamriel. Sprawił także, że Smocze Ognie nie były już więcej potrzebne, deadry same z siebie nie mogły już wkraczać do Tamriel. Jednak Amulet Królów, aby dać Martinowi tę moc, żądał ofiary. Martin Septim zmarł jako ostatni z Septimów w 3E 433.

Po śmierci ostatniego Septima rządy objął niechętny władzy kanclerz Ocato. Parę lat później został zamordowany przez Thalmor, a całe Tamriel pogrążyło się w krwawej wojnie domowej, w wyniku której powstał Alinor i odłączył się on od Cesarstwa. W 4E 17, władzę objął Titus Mede I zajmując Cesarskie Miasto siłą tylko tysiąca ludzi i rozpoczął tym samym dynastię Mede. Kilka lat po tym nad Cesarstwem znów pojawiło się Umbriel (Wydarzenia zawarte w książce Miasto w przestworzach).

Nieznane są późniejsze lata Cesarstwa. Wiadomo że Gildia Magów uległa rozbiorowi, a Elsweyr odłączyło się od Cesarstwa. Morrowind zostało najechane przez Argonię, jednak Ród Redoran odparł ich siły i przeniósł stolicę do Czarnego Błysku. W 4E 5 wybuchła także Czerwona Góra, a Solstheim zostało podarowane dunmerom przez Najwyższego Króla Skyrim. Niewiadomym jest, czy odłączyło się od Cesarstwa, jednak wiele rzeczy za tym przemawia. Sztuka magii uległa zacofaniu, jednakże rozwinęła się przez ten czas medycyna.

30 dnia Pierwszych Mrozów 4E171 Aldmerskie Dominium rozpoczęło Wielką Wojnę. Aldmerskie armie napadły jednocześnie na Hammerfell i Cyrodiil. Ludzie nie mieli praktycznie szans na zwycięstwo, a Cesarskie Miasto zostało zdobyte. Jednak w 4E175, w Bitwie o Czerwony Trakt Okrężny, Titus Mede II okazał geniusz taktyczny i wygrał bitwę, prawie że niemożliwą do wygrania i odbił Cesarskie Miasto. Z racji sporych strat po obu stronach i nieznajomości liczebności armii wroga, podpisano Konkordat Bieli i Złota, rozpoczynając grę na przeczekanie (Elfy mają o wiele mniejszy potencjał ludnościowy i są o wiele mniej płodne od ludzi). Hammerfell tego roku też, ogłosiło niezależność od Cesarstwa.

W 4E 201 wybuchła wojna domowa w Skyrim rozpoczęta przez jarla Ulfrika, winnego za wcześniejszą rzeź na cywilach Pogranicza (Śmierć wielu małych dzieci, kobiet i urzędników niezwiązanych walką), a smoki wróciły do Tamriel. Thalmor rozpoczyna coraz agresywniejszą działalność, a jedyna nadzieją w tajemniczym nieznajomym.


Cesarze Tamriel Edytuj

Dynastia Septimów Edytuj

200px-Pelagius IV.png

Posąg Cesarza Pelagiusa Septima IV w Cyrodill

  1. Tiber Septim (2E 897 - 3E 38) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  2. Pelagius Septim I (3E 38 - 3E 41) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  3. Kintyra Septim I (3E 41 - 3E 53) – Królowa Silvenar, Cesarzowa Tamriel, Smocze Dziecię.
  4. Uriel Septim I (3E 53 - 3E 64) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  5. Uriel Septim II (3E 64 - 3E 82) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  6. Pelagius Septim II (3E 82 - 3E 99) – Cesarz Tamirel, Smocze Dziecię.
  7. Antiochus Septim (3E 99 - 119) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  8. Kintyra Septim II (3E 119 - 3E 122)- Cesarzowa Tamriel, Smocze Dziecię.
  9. Uriel Septim III (3E 122 - 3E 127) – Król Samotni, Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  10. Cephorus Septim I (3E 127 - 3E 140) – Król Gilane, Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  11. Magnus Septim (3E 140 - 3E 145) – Doradca w Almalexi, Król Lilmoth, Król Wayrest, władca Samotni, Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  12. Pelagius Septim III (3E 145 - 3E 153) – Jarl Samotni, Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  13. Katariah Septim (3E 153 - 3E 199) – Cesarzowa Tamriel, Dunmerka z Ebonheart.
  14. Cassynder Septim (3E 199 - 3E 202) – Król Wayrest, Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
    Uriel Septim III.png

    Posąg Cesarza Uriela Septima III w Cyrodill

  15. Uriel Septim IV (3E 203 - 3E 247) – Król Wysokiej Skały, Król Wayrest, Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię (prawdopodobnie).
  16. Cephorus Septim II (3E 247 - 3E 268) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  17. Uriel Septim V (3E 268 - 3E 290)- Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  18. Uriel Septim VI (3E 290 - 3E 317)- Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  19. Morihatha Septim (3E 317 - 3E 339) – Baronowa Zimowej Twierdzy, Cesarzowa Tamriel, Smocze Dziecię.
  20. Pelagius Septim IV (3E 339 - 3E 368) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  21. Uriel Septim VII (3E 368 - 3E 433) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.
  22. Martin Septim (3E 433 - 4E 0) – Cesarz Tamriel, Smocze Dziecię.

Rada Cesarstwa Edytuj

Stolicą państwa jest Cesarskie Miasto w Cyrodiil, tam też znajduje się pałac Cesarza oraz wszystkie ośrodki administracji państwowej. Władza ustawodawcza leży w rękach Rady Cesarstwa, nazywanej też Radą Starszych, na jej czele stoi zwykle Wysoki Kanclerz. W przypadku braku Cesarza, krajem włada Potentat, dopóki nie wybierze się nowego władcę. 

Dynastia Mede Edytuj

  1. Titus Mede I (4E 17 - 4E ?)- Cesarz Tamriel.
  2. Attrebus Mede (4E ? - 4E ?) – Cesarz Tamriel.
  3. Titus Mede II (4E 168 - 4E 201 ) – Cesarz Tamriel.

Prowincje Edytuj

Prowincje w 3E Edytuj

Prowincje w 4E Edytuj

Największe Miasta  Edytuj

Do 4E wiele prowincji odłączyło się od Cesarstwa pozostały tylko Cyrodiil, Skyrim i Wysoka Skała.

Siły Zbrojne Edytuj

Cesarstwo utrzymuje największą i najnowocześniejszą armię w historii Tamriel - Legion Cesarski. To on utrzymuje porządek w prowincjach, w legionie mogą służyć wszyscy. Legioniści stacjonują głównie w fortach, każdy w legionie dostaje żołd, a po odejściu ze służby podwójny za zasługi dla Cesarstwa. Poza zwykłą zawodową armią Cesarstwo mają do dyspozycji oddziały mniejszych władyków. Reputacja armii imperialnej znacznie zmalała po Wielkiej Wojnie. Legionami dowodzi najczęściej generał. Na zadania specjalne i osobistą gwardię Cesarza wybierano najlepszych legionistów, którzy tworzyli Gwardie Pałacową, która po za chronieniem Cesarzy chroniła całe Cesarskie Miasto i jego najważniejsze obiekty, zajmował się również nadzorowaniem legionu.

Odziały Specjalne Edytuj

  • Ostrza - Akavirscy zabójcy smoków od zawsze służyły Smoczym Dzieciętom ochraniały rodzinę Septimów i jej służyli. Po za ochroną zasłynęli jako doskonali szpiedzy likwidujący spiski i wrogów Cesarza w prowincjach. Zostali rozwiązani po Wielkiej Wojnie.
  • Penitus Oculatus - służba zastąpiła dawną Gwardię Pałacową i Ostrza. Są wywiadem i kontrwywiadem Cesarstwa, zajmują się ochroną Cesarza.

Organizacje Edytuj

Cesarstwo utrzymuje i wspomaga kilka nie zależnych gildii ich prestiż i legalność patronował Cesarz Uriel Septim I przez całą 3E bardzo rozpowszechnione.

  • Gildia Wojowników  - została założona przez Akavirskich Potentów początku miała utrzymywać porządek publiczny a służyć mogli w niej tylko Akavirczycy, jednak z czasem mogły należeć do niej inne rasy. Dla ludności Cesarstwa stanowi ona źródło tanich najemników, a czasem jej członkowie zasilają szeregi Legionu, jako że mają już za sobą podstawowe przeszkolenie. Są obecni na terenie całego Tamriel poza Skyrim gdzie podobną rolę odgrywają Towarzysze.
  • Gildia Magów - ta organizacja zrzeszająca magów została założona przez Vanusa Galeriona organizacja zajmowała się sprzedażą usług magicznych i rozpowszechnianiem magii. Gildia również była niezwykle powszechna i chroniona prawem Cesarskim. Organizacja została rozwiązana po Wielkiej Wojnie.
  • Kult Tamriel - organizacja religijna zajmowała się rozpowszechnianiem wiary w Dziewięć Bóstw są obecni w całym Tamriel i próbują nawrócić mieszkańców prowincji na właściwą religię.
  • Kompania Wschodnio-Cesarska - organizacja handlowo-wojskowa, zajmuje się handlem oraz przesyłaniem towarów do różnych prowincji.

Sytuacja polityczna Edytuj

Granice Cesarstwa Tamriel w Trzeciej Erze Edytuj

3E.jpg

Granice Cesarstwa Tamriel w 3E

Granice Cesarstwa obejmowały:


Granice Cesarstwa Tamriel w Czwartej Erze Edytuj

4E.jpg

Granice Cesarstwa Tamriel w 4E

Granice Cesarstwa obejmowały:

Granice Aldmerskiego Dominium obejmowały:

Granice Argonii:

Granice Hammerfell obejmowały:

Granice Morrowind obejmowały:

Ciekawostki Edytuj

  • Cesarstwo Tamriel jest odwzorowaniem Cesarstwa Rzymskiego/Republiki Rzymskiej. Można wywnioskować to po legionach cesarskich, zbrojach i częściowo polityce oraz kulturze.
  • Kolejnym przykładem zaczerpniętym z Cesarstwa Rzymskiego jest nazwisko rodowe rodziny rządzącej, zaczerpnięte z postaci Luciusa Septimiusa, cesarskiego generała i polityka.
  • Jest to trzecie istniejące Cesarstwo w całym Tamriel, jako jedyne obejmuje cały kontynent.

Więcej w Fandom

Losowa wiki