Fandom

Elder Scrolls Wiki

Krótka historia Cesarstwa, t. 1

12 387stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze0 Share

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Krótka Historia Cesarstwa tom I – księgozbiór opisujący pokrótce historię Trzeciego Cesarstwa. Napisany został przez nadwornego historyka cesarza Stronacha k'Thojja III.

Treść Edytuj

Krótka historia Cesarstwa
Tom pierwszy
Stronach k'Thojj III
Historyk cesarski

Przed objęciem tronu przez Tibera Septima całe Tamriel było pogrążone w chaosie - poeta Tracyt nazwał ten okres ciągłych niepokojów "dniami i nocami pełnymi jadu i krwi". Królowie z tego okresu to nędzna zbieranina żadnych władzy tyranów przeciwstawiających się mającym na celu zaprowadzenie pokoju działaniom Tibera - byli jednak równie buntowniczy co niezorganizowani, dzięki czemu silna ręka Septima siłą zaprowadziła spokój na kontynencie. Był rok 2E896 - w następnym Tiber Septim ogłosił początek nowej Ery, a rok 2E896 jest od tej pory znany jako Rok Zerowy Trzeciej Ery.

Rządy Tibera trwały trzydzieści osiem długich i wspaniałych lat. Były to rządy pobożności i prawa, podczas których jedną miarą oceniano poczynania tak pana jak i sługi. Po śmierci Cesarza padało przez dwa tygodnie bez przerwy, jakby sam kontynent płakał po stracie ukochanego władcy.

Następcą Tibera został jego wnuk, Pelagius. Jego rządy, mimo że mądre i silne, nie zapewniły Tamriel kontynuacji Złotej Epoki, gdyż trwały niecałe trzy lata. Nieznany wróg dynastii panującej wynajął przeciwko niej bandę zbirów określającą się mianem Mrocznego Bractwa i jeden z jego członków bestialsko zamordował Cesarza Pelagiusa I podczas modlitwy w Świątyni Jedynego w Cesarskim Mieście.

Pelagius nie zostawił potomka i jego diadem przeszedł na kuzynkę, córkę brata Tibera Septima, Agnoritha. Na tron wstąpiła Kintyra, dawna królowa Silvenar, a jej rządy wiązały się z dobrobytem i doskonałymi zbiorami, a także państwowym mecenatem nad sztuką, muzyką i tańcem.

Po śmierci Kintyry I na tron wstąpił jej syn, a zarazem pierwszy Cesarz Tamriel imieniem Uriel. Uriel I okazał się być wielkim prawodawcą a także patronem wielu gildii i organizacji niezależnych - pod jego stanowczymi, ale i wyrozumiałymi rządami znacznie wzrosło znaczenie Gildii Wojowników i Magów. Niestety, jego syn i następca, Uriel II, odziedziczył po ojcu głównie delikatne usposobienie. Jego osiemnastoletnie rządy nie przysłużyły się kontynentowi - trudno było wyegzekwować sprawiedliwość, a na dodatek Cesarstwo nawiedziły w tym okresie liczne plagi, choroby i powstania.

Pelagius II, który wstąpił na tron w roku 3E82, odziedziczył po ojcu nie tylko tron, ale i skutki jego braku talentów do zarządzania i finansów - solidne długi. Powziął jednak sprytny plan wykaraskania się z kłopotów finansowych - rozwiązał swoją Radę i zezwolił na ponowne objęcie stanowisk tylko tym, którzy byli za to gotowi słono zapłacić. Podobnie działali w tym czasie jego wasale, królowie krain Tamriel (z pewnością z jego inspiracji), dzięki czemu pod koniec siedemnastoletnich rządów Pelagiusa II cesarska kasa znowu wypełniła się żywą gotówką. Wrogowie Cesarza zarzucają mu jednak, że nigdy nie zagrzał u jego boku miejsca żaden, choćby najmądrzejszy nawet doradca, który nie miał wystarczającej fortuny - te zarzuty częściowo potwierdzają się w problemach, jakie napotkał podczas swoich rządów następca Pelagiusa, Antiochus.

Antiochus był nietypowym członkiem rodu Septimów - w przeciwieństwie do swoich poważnych i statecznych przodków uwielbiał zbytki i zabawę, miał ogromną liczbę żon (i jeszcze większą kochanek), a przepych jego strojów i poczucie humoru stały się na pewien czas wręcz legendarne. Na pewien czas, gdyż wkrótce mieszkańcy Tamriel napotkali poważniejsze problemy - rządy Antiochusa wiązały się z takim nasileniem wojen domowych, jakich nie znało nawet Cesarstwo jego dziadka, Uriela II. W dwunastym roku tego panowania (czyli w roku 3E110) wybuchła Wojna o Wyspę, na skutek której niemalże doszło do oderwania Wyspy Summurset od Tamriel - połączone siły Cesarstwa i sojuszu władców wyspy pokonały wojska pyandoneańskiego króla Orghuna jedynie dzięki niesamowitemu sztormowi, podobno efektowi magicznych starań Zakonu Psyjicznego z Wyspy Artaeum.

Historia Kintyry II, córki Antiochusa, nie zakończyła się już jednak pomyślnie. Jeden z jej kuzynów, Uriel, syn władczyni Samotnego Królestwa Potemy, zarzucił Kintyrze, że jest dzieckiem z nieprawego łoża (odnosząc się do panującej na dworze jej ojca rozwiązłości). Oskarżenia te nie powstrzymały koronacji, jednak Urielowi udało się pozyskać potężnych sojuszników - niezadowolonych z centralistycznych rządów królów Wysokiej Skały, Skyrim i Morrowind. Dzięki nim oraz pomocy matki udało mu się zaatakować Cesarstwo Septimów z trzech różnych stron.

Pierwszy atak nastąpił w oddzielającym Wysoką Skałę od Hammerfell regionie Zatoki Iliac. Drużyna Kintyry została dosłownie zmasakrowana, a ona sama wzięta do niewoli, w której po dwóch latach przenoszenia z lochu do lochu zamordowano ją w tajemniczych okolicznościach. Drugi atak to kampania przeciwko fortom Cesarstwa na wyspach przy brzegu Morrowind - w ich obronie poległ między innymi małżonek Kintyry, Kontin Arynx. Trzecim i ostatnim atakiem było oblężenie stolicy Cesarstwa. Rada Starszych rozdzieliła armię tak, aby móc zaatakować jednocześnie Morrowind i Wysoką Skałę, nie pozostawiając sobie dość sił do obrony przed atakiem Uriela i poddając miasto po zaledwie dwóch tygodniach obrony. Natychmiast po wkroczeniu do miasta najeźdźca zasiadł na tronie jako Uriel III, Cesarz Tamriel. Był rok 3E121 - początek Wojny o Czerwony Diament, opisanej w drugim tomie niniejszego dzieła.

Więcej w Fandom

Losowa wiki